موقعيت و تاريخچه
روستاي لاديز از توابع بخش ميرجاوه شهرستان زاهدان، با مختصات جغرافيايي 61 درجه و 19 دقيقه طول شرقي و 28 درجه و 56 دقيقه عرض شمالي، در 25 کيلومتري جنوب غربي شهر ميرجاوه واقع شده است. اين روستا از جنوب هب کوه شاهچنار محدود ميشود. روستاي لاديز از سطح دريا 1200 متر ارتفاع دارد و اقليم آن گرم و خشک است. آب و هواي روستا در فصول پاييز، زمستان و اوايل بهار مطبوع و دلپذير و در تابستانها گرم است. رودخانه لاديز از شمال روستا عبور ميکند. روستاي لاديز، قدمت چنداني ندارد. اين روستا، از ييلاقات عشاير بلوچ بود، که طي قرن اخير به سکونتگاه دائمي تبديل شده است. مردم روستاي لاديز به زبان بلوچي سخن ميگويند، مسلمان و عمدتاً پيرو مذهب تسنن حنفي هستند. الگوي معيشت و سکونت براساس نتايج سرشماري سال 1375، اين روستا در حدود 160 نفر جمعيت داشته است که در سال 1385، به 2000 نفر افزايش يافته است. اقتصاد روستاي لاديز بر پايه فعاليتهاي زراعي، دامداري، توليد صنايع دستي و اشتغال در امور خدماتي استوار شده است. محصولات عمده زراعي روستا مشتمل بر گندم، جو و علوفه ميباشد. انار، گلابي و هلو از محصولات سردرختي آن است و عمدتاً به کشورهاي همجوار (پاکستان و افغانستان) صادر ميشود. دامداري نيز در روستا رونق دارد و انواع فرآوردههاي لبني و گوشت قرمز از توليدات دامي اين روستاست. زنان و دختران روستاي لاديز با بافت انواع قالي و سوزندوزيهاي زيبا در بهبود درآمد خانوار روستايي تأثير بسيار مهمي دارند. روستاي لاديز در دشتي وسيع استقرار يافته و بافت مسکوني متراکمي دارد. خانههاي روستاييان عمدتاً با خشت و گل و چوب بنا گرديدهاند و سقفهاي مسطحي دارند. برخي از خانهها با مصالح آجر، آهن و گچ ساخته شدهاند. جاذبههاي گردشگري روستاي لاديز جاذبههاي طبيعي و تاريخي بسياري دارد که مهمترين آنها عبارتند از: رودخانههاي فصل لاديز: حواشي رودخانههاي فصلي لاديز به ويژه در فصول بهار و تابستان چشمانداز بسيار زيبا و مکان مناسبي براي گذران اوقات فراغت گردشگران، پديد ميآورند. غار طبيعي لاديز: قدمت اين غار به دوران پيش از تاريخ تخمين زده شده است. اين غار، در نزديکي روستا قرار دارد. بقاياي تاريخي فرهنگ لاديزيان: در سالهاي 67-1966 ميلادي، هيأتي از دانشگاه «گاري هيوم» بررسيهايي در منطقه «لاديز» و «مشکيد» بلوچستان انجام داد و در نتيجه اين تحقيقات، آثار و نمونه ابزارهاي سنگي از عهد پارينه سنگي به دست آمد. هيوم، اين آثار به دست آمده را فرهنگ لاديزيان نام نهاد. اين يافتهها نشان ميداد که جنوب شرقي ايران در عصر پارينه سنگي يعني در حدود هشتاد تا صد هزار سال پيش زيستگاه جماعتهاي انساني بوده است. ميرجاوه: منطقه ميرجاوه به عنوان نقطه صفر مرزي ايران با پاکستان در جوار لاديز و يکي از مهمترين نقاط استان به شمار ميآيد. کوه تفتان: همجواري روستاي لاديز با کوه تفتان، موجب پديد آمدن چشماندازهاي بديع و اماکن تاريخي و طبيعي شده است. همه ساله، کوهنوردان بسياري براي صعود به قله تفتان به اين منطقه مراجعه ميکنند. بهرهگيري از موسيقي محلي و بلوچي در مراسم مختلف روستا متداول است. هفتسنگ، بازي رايج و محلي اين روستاست. اغلب مردم روستاي لاديز از پوشاک محلي بلوچي استفاده ميکنند. زنان و مردان ميانسال بيشترين استفاده کنندگان از پوشاک بلوچي هستند. استفاده از زيورآلات و پوشاک رنگارنگ، دو ويژگي شاخص لباسهاي زنان و دختران اين روستاست. از مهمترين صنايع دستي اين روستا ميتوان به سوزن دوزي، قاليبافي و گليم بافي اشاره کرد که توسط زنان و دختران هنرمند روستا با نقوش سنتي و قديمي توليد ميشود. انواع زيورآلات زنانه، لباسهاي بلوچي، لباسها و پارچههاي سکهدوزي و سوزندوزي شده، قالي، گليم، خرما و ديگر ميوهها، سوغات روستاي لاديز به شمار ميآيند. از غذاهاي رايج روستاي لاديز ميتوان به تباهک، شيلانج، کباب تنورچه، شلو، حلوا خرما و کشک زرد اشاره کرد. دسترسي: روستاي لاديز از طريق شهرهاي زاهدان و ميرجاوه با جادهاي مناسب و آسفالت قابل دسترسي است. این مطلب را دوست بزرگوار مهراب ریگی دانشجوی رشته ی جغرافیاوبرنامه ریزی شهری دانشگاه ازاد اسلامی واحد زاهدان ارسال کردند |
نوشته شده در تاريخ دوشنبه بیست و دوم مهر 1387 توسط ایوب یکتا (الله رسان ریگی)